plantmar przesuwamy granice wyobraźni

2011-07-08

Historia nowożytna forsycji

08.07.2011    Historia nowożytna forsycji



Trudno dziś wyobrazić sobie ogród wiosną bez forsycji ale warto zauważyć, że gatunek ten znajduje się w uprawie od ok. 1850 i dopiero w 1908 wprowadzono pierwszą wartościową odmianę do USA.
Poniżej spróbuję opisać różne gatunki i odmiany forsycji, które odegrały swoją rolę w powstaniu obecnych odmian ogrodowych bądź do dnia dzisiejszego spotykane są w handlu.

Forsythia suspensa

Między sierpniem 1775 a listopadem 1776 Carl Pehr Thunberg, uczeń Linneusza, odwiedzał Japonię jako członek ambasady Holandii przy dworze cesarskim w Tokio. Kilka lat później, w 1784 opublikował dzieło ‘Flora Japonica’ które zawierało ok. 1000 gatunków, które zebrał w trakcie swojej podróży, w tym wiele uprawnych. Opisywany gatunek nazwał tam jako Syringa suspensa.
W 1804 Martin Vahl, profesor botaniki w Kopenhadze rozpoznał, że roślina opisana przez Thunberga nie jest lilakiem i ustanowił dla niej nowa nazwę rodzajową Forsythia. Upamiętnia ona Williama Forsytha, który pełnił w tym czasie funkcję dyrektora Królewskiego Ogrodu w Kensington.
Od 1825 do 1830 Philipp Franz von Siebold mieszkał w Japonii jako pracownik holenderskiego rządu. Prowadził tam również badania nad rodzimymi i uprawnymi gatunkami flory. Po powrocie do Holandii razem z Josephem Gerhardem Zuccarinim wydał swoją ‘Flora Japonica’. W dziele tym opublikował kolorowe ilustracje Forsythia suspensa wskazując przy tym, że występuje jedynie w uprawie i że spotyka się dwie formy: o wysmukłych, przewieszających się pędach i drugą o sztywniejszych, bardziej wyprostowanych i rozłożystych łodygach. Sądzi się, że to Verkerk Pistorius sprowadził żywe rośliny do Holandii ok. 1833, gdzie uprawiano je przez następnych 20 lat.
W 1857 Forsythia suspensa var. sieboldii zakwitła w Anglii w szkółkach Veitch. Jest to forma gatunku o długich, wiotkich, przewieszających się pędach. Krzew ten osiąga 1,8 m wysokości, łodygi są łukowato wygięte i 3-3,5 m długie. Kwiaty są nieco większe niż F. viridissima, średnicy ok. 2,5 cm, czysto żółte i wyrastają pojedynczo. W 1864 wprowadzono do uprawy formę o wzniesionych pędach – Forsythia suspensa var. fortunei. Kwiaty są u niej zarówno pojedyncze jak i zebrane maks. po 6. Liście są często trójklapowe bądź trójdzielne, działki kielicha wąskie i najczęściej skręcone.

Forsythia viridissima

W 1844 bądź 1845 Robert Fortune podczas swojej pierwszej podróży do Chin sfinansowanej przez Horticultural Society w Londynie znalazł forsycję uprawianą tam w ogrodzie. Przesłał materiał do Londynu, gdzie John Lindley, asystent sekretarza Horticultural Society opisał roślinę w pierwszym tomie Journal of the Horticultural Society jako Forsythia viridissima. Zacytował tam też opis Fortune’a:
„Jest to krzew liściasty o liściach bardzo ciemnozielonych, ładnie piłkowanych na brzegach. Na północy Chin dorasta do wysokości 2,5-3 m i gubi liście jesienią. Pozostaje tak w stanie uśpienia jak każdy krzew liściasty w Europie ale wyróżnia się dużą ilością wyraźnych pąków, rozmieszczonych wzdłuż młodych pędów. Wczesną wiosną paki te, jak się okazuje kwiatowe, stopniowo rozwijają się prezentując obfitość żółtych kwiatów na całym krzewie, co jest bardzo ozdobne. Pierwszy raz odkryłem tą roślinę rosnąca w tym samym ogrodzie co Weigela rosea, który jak już napisałem, należał do chińskiego mandaryna na wyspie Chusan i popularnie zwany jest przez Anglików Grotto Garden. Podobnie jak Weigela cieszy się ta roślina dużym uznanie wśród Chińczyków i uprawia się ją we wszystkich bogatszych ogrodach na północy Chin. Znalazłem ją później dziko rosnącą w górach prowincji Chekiang, gdzie jak sądzę wygląda bardziej atrakcyjnie niż w bajecznych ogrodach mandarynów.”
Przez ponad 20 lat Forsythia viridissima była jedynym gatunkiem forsycji uprawianym na Wyspach Brytyjskich i w Stanach Zjednoczonych. Dzisiaj raczej rzadko się ją widuje. Tworzy wzniesione, rozgałęzione krzewy 1,2-2,5 m wysokie. Kwiaty są nieco mniejsze niż cal (2-2,5 cm) żółte z odcieniem zielonym, osadzone pojedynczo lub w parach.

Forsythia viridissima Bronxensis

Trudna w rozmnażaniu i z tego powodu nie często oferowana przez szkółkarzy. Opisana pierwszy raz w Ogrodzie Botanicznym w Nowym Jorku, który otrzymał tą roślinę od Arboretum Boyce Thompson z Yonkers w stanie New York. Tam uzyskano ją wysiewając nasiona otrzymane w 1928 od Cesarskiego Uniwersyteckiego Ogrodu Botanicznego w Tokio oznaczone jako F. koreana. Rozwinęły się z nich 3 rośliny, dwie z nich to były F. viridissima var. koreana a trzecia okazała się karłowa. Forsythia viridissima Bronxensis jest karłową rośliną, 10-letnie okazy są niewiele wyższe niż 30 cm i dwakroć szersze. W odróżnieniu od Arnold Dwarf kwitnie obficie i choć zewnętrzne pędy są cokolwiek rozłożyste nie ukorzenia się na ich wierzchołkach.

Forsythia x intermedia

Latem 1878 Hermann Zabel, dyrektor Ogrodu Municypalnego w Munden znalazł siewki forsycji w Ogrodzie Botanicznym w Gottingen. Najwidocznej były to krzyżówki F. viridissima i F. suspensa var, fortunei. Znalezione okazy opisał w 1885 jako Forsythia x intermedia. Mieszaniec ten stał się praprzodkiem wielu współczesnych odmian ogrodowych. Odznacza się większą mrozoodpornością od gatunków wyjściowych. Jej pokrój przypomina F. suspensa var. fortunei.

Forsythia x intermedia Vitellina

Począwszy od roku 1899 w Szkólkach Spath w Berlinie wyselekcjonowano wiele form spośród siewek F. x intermedia. Vitellina była pierwszą odmianą z tej serii wprowadzoną do handlu. Wszystkie selekty cechowały się bardziej wyprostowanym pokrojem i bujniejszym wzrostem niż ich przodek F. suspensa var. fortunei a także miały większe kwiaty i obficiej kwitły niż oba gatunki wyjściowe. Wśród tej grupy odmiana Vitellina odznaczała się najmniejszymi kwiatami (3,6 cm średnicy). Obecnie zaniechana w uprawie.

Forsythia x intermedia Densiflora

Wprowadzona w tym samym roku co Vitellina przez Spatha. W ciągu kilku następnych lat zdobyła popularność dzięki obfitemu kwitnieniu. Pędy miała rozłożyste i przewieszające się podobnie do F. suspensa. Kwiaty obfite, bladożółte, lekko spłaszczone o trochę zakrzywionych działkach kielicha. Pochodzenie identyczne jak Vitellina.

Forsythia x intermedia Spectabilis

Następna odmianą wprowadzoną przez Spatha w 1906 była Spectabilis i jest to jedyna odmiana jaką ta szkółka wyselekcjonowała niezwykle popularna do dnia dzisiejszego. Łącząc w sobie bardziej wyprostowany pokrój (po F. viridissima) z bardzo obfitym kwitnieniem po F. suspensa var. sieboldii Spectabilis jest szczególnie ceniona za duże, żywo żółte kwiaty o średnicy 3,8 cm osadzone w grupach. Nigdy przedtem żadna forsycja nie kwitła tak obficie i w tak wyraźnych kolorach jak ten nowy selekt. Po ponad 100 latach odmiana Spectabilis pozostaje nadal standardem przy ocenie nowych odmian.

Forsythia x intermedia Primulina

Historia forsycji przenosi się w tym momencie za ocean, do Arboretum Arnold, gdzie w 1912 Alfred Rehder obserwował zmienność wśród siewek rosnących w Bussey Hill. Jedną z nich rozmnożył i nazwał Primulina. Roślina odznaczała się podobnym pokrojem co Spectabilis i choć była mieszańcem F. x intermedia kwiaty były bladożółte.

Forsythia x intermedia Spring Glory

M.H. Hovarth z Mentor w stanie Ohio odkrył ok. 1930 Spring Glory jako mutację pędową na odmianie Primulina, rosnącej w jego ogrodzie. Zauważył on, że jeden pęd stale wytwarza większe i gęściej rozmieszczone kwiaty niż reszta krzewu. Sadzonki pobrane z owego pędu doprowadziły do powstania roślin dużo lepszych niż Primulina i ok. 1942 ta nowa odmiana została wprowadzona do handlu przez Wayside Gardens z Mentor (Ohio) pod nazwą Spring Glory. Jest to nadal popularna w handlu odmiana.

Forsythia x intermedia Lynwood

Następną mutację znaleziono na odmianie Spectabilis w ogrodzie zwanym Lynwood w Irlandii Północnej. Właścicielka ogrodu, panna Adair, zauważyła gałązkę na swojej roślinie, która miała kwiaty bardziej otwarte i lepiej rozmieszczone wzdłuż pędu niż reszta krzewu. Szkółka Slieve Donard z Newcastle pozyskała sadzonki i wprowadziła ta nowa odmianę do handlu w 1935. Nazwała ją Lynwood od nazwy ogrodu, gdzie ją odkryto. Kwiaty są jaskrawo żółte i nieco jaśniejsze niż u Spectabilis. Do 1949 dotarła do USA gdzie nazwano ją bardziej marketingowo - Lynwood Gold.

Forsythia x intermedia Arnold Giant

Do lat 40-tych ubiegłego stulecia Arboretum Arnold było głównym importerem gatunków i odmian forsycji do USA. W tym właśnie czasie Dr. Karl Sax, dyrektor Arboretum i kilku jego studentów zainteresowali się hodowlą forsycji a szczególnie traktowaniem siewek kolchicyną w celu uzyskania osobników tetraploidalnych. Poprzez produkcję komórek tetraploidalnych (o podwojonej liczbie chromosomów) w strefie wzrostu młodych roślin komórki całej rośliny posiadają podwójny garnitur chromosomów. W wielu przypadkach rośliny takie mają większy wigor i większe kwiaty. Forsycja Arnold Giant została właśnie uzyskana w opisany sposób z siewek F. x intermedia Spectabilis. Nigdy jednak szerzej nie weszła do uprawy, a to z powodu trudności w ukorzenianiu się sadzonek.


Forsythia europaea

W 1897 odkryto w Albanii nowy gatunek forsycji. Nasiona niezwłocznie rozpropagowano po swiecie i do 1904 siewki kwitły w różnych publicznych i prywatnych ogrodach. Tak tą historię opisuje Otto Froebel, szkółkarz z Zurichu:

„ Może to być uznane za najbardziej interesujący fenomen naszych dni, że oto odkryto całkowicie nowy krzew o istnieniu którego nikt do tej pory nie miał pojęcia i to z rodziny dotychczas znanej jedynie z Japonii i Chin. Było to możliwe dlatego, że ten europejski gatunek ma swoje naturalne siedliska w części Pół. Bałkańskiego w Albanii, która z powodu trudności w podróżowaniu pozostawała długo stosunkowo niezbadana. Dziękuję Dr A. von Degen z Budapesztu za małą paczkę nasion zebranych przez niego w październiku 1899, z których to otrzymałem kilka roślin. Dzięki starannej pielęgnacji siewki rosły dobrze i do jesieni 1902 stały się dużymi, silnymi krzewami wys. ponad 2,5 m i ku mojemu zaskoczeniu na przekór wszystkim oczekiwaniom, jedna roślina w 1904 wydała kilka kwiatów rozrzuconych na dwuletnich pędach. Posłałem na wpół rozkwitłą gałązkę do Beissnera w Bonn, ale on nie mógł wykorzystać przesłanego materiału do dalszych badań.”

Forsythia europaea jest wyprostowanym krzewem wys. 1,8 m. Blado żółte kwiaty występują pojedynczo, czasem zebrane po 2 lub 3, średnicy ok. 2 cm. Chociaż jest tak samo odporna na mróz jak F. suspensa nie jest szczególnie ozdobnym gatunkiem i rzadko można go znaleźć poza kolekcjami botanicznymi.

Forsythia giraldiana

W 1897 G. Giraldi zbierał okazy forsycji w Północnym Shensi w Chinach. Rośliny nie kwitły ale miały już nasiona. Zasuszone okazy badał Alexander Lingelsheim, który odkrył, że choć spokrewnione to jednak różnią się od F. viridissima. Opublikował opis oparty na zasuszonym materiale wraz z uwagami zbieracza i nazwał roślinę Forsythia giraldiana. W 1914 Reginald Farrer zebrał nasiona tego samego gatunku w prowincji Kansu w Chinach.
Forsythia giraldiana jest krzewem o wzniesionym pokroju dorastającym do wysokości 3,5 m. Kwiaty są żółte, rozmieszczone pojedynczo średnicy 1,6-2,1 cm. Jest to jedna z najwcześniej kwitnących forsycji. Równie odporna na mróz jak F. suspensa ale nie tak ozdobna.

Forsythia japonica

W pierwszej połowie XX w eksploracja botaniczna wschodniej Azji doprowadziła do poznania szeregu interesujących roślin. W 1914 Tomitaro Makino, wykładowca botaniki na Cesarskim Uniwersytecie w Tokio opisał forsycję zebraną w górach prowincji Bitchu na południowym zachodzie Honshu, miedzy Hiroshimą a Kyoto (obecnie Dystrykt Chugoka). Jest to gatunek o stosunkowo małych kwiatach, średnicy ok. 1,5 cm. Nazwał ją Forsythia japonica i jest to jedyny gatunek naturalnie występujący w Japonii.

Forsythia ovata

W 1917 Takenoshi Nakai zbierał kwitnące okazy forsycji w Górach Diamond Mountains w centralnej Korei i opublikował opis Forsythia ovata w 1917. W tym samym roku E.H. Wilson zbierał nasiona tego gatunku w tej samej lokalizacji i w 1923 Alfred Rehder opublikował opis kwiatów z roślin w Arboretum Arnold. Forsythia ovata tworzy sztywne, rozłożyste krzewy wys. 1,2-1,6 m. Kwiaty są małe, średnicy 1-1,5 cm, maślano żółte. Jej wielką zaletą jest wysoka mrozoodporność i fakt, że jest to najwcześniej kwitnąca forsycja.

Forsythia japonica var. saxatilis

W 1919 Nakai opisał jeszcze inną forsycję, spośród okazów zebranych w pobliżu Seulu w Korei – mały krzew wys. 90 cm o małych kwiatach. Jedyną rolą tego taksonu w historii forsycji jest fakt, że stał się jednym z rodziców odmiany Arnold Dwarf. Nakai początkowo uznał ją za odmianę Forsythia japonica jednak w 1921 zdecydował, że na tyle różni się od tego gatunku by tworzyć osobny. Dalsze badania Rehdera sugerują, że pierwotny zamysł Nakai był bardziej trafny i obecnie traktuje się tą roślinę jako odmianę botaniczną: Forsythia japonica var. saxatilis.

Forsythia viridissima var. koreana

Eksploracja Korei trwała i w 1924 Rehder opisał kolejne znalezisko Wilson’a jako Forsythia viridissima var. koreana. W 1923 Nakai w trakcie podróży po USA odwiedził Arboretum Arnold i omawiał tą roślinę z Rehderem i Wilsonem. W 1926 opublikował jej opis i przydzielił osobną pozycję w taksonomii gatunku pisząc:
„ Ten koreański gatunek jest jednym z najbardziej dekoracyjnych wśród forsycji”. Jest to duży krzew do 3,5 m wys. o kwiatach tak dużych jak u F. ovata.

Forsythia mandschurica

Homika Uyeki opisał roślinę pochodzącą z góry Keikwan w Mandżurii jako Forsythia mandschurica w 1929. Uważa się, że jest podobna do F. japonica i F.saxatilis lecz niewiele więcej o niej wiadomo. Do tej pory nie spotykana w uprawie.

Forsythia nakai

Następnego roku w 1930 Nakai opisał roślinę, którą nazwał Forsythia densiflora na podstawie okazów zebranych na wapiennych skałach Góry Chojusan w Prowincji Kokai w Korei. Użyta nazwa była już zastosowana dla zupełnie innej rośliny więc propozycja Nakai nie mogła się ostać. W 1966 T.B. Lee z Leśnej Stacji Doświadczalnej w Seulu, Korea opublikował nową nazwę Forsythia nakai, która obowiązuje do dzisiaj.

MIESZAŃCE

Ze względu na duże znaczenie forsycji jako roślin ogrodowych wyhodowano pewna ilość mieszańców, choć poza Forsythia x intermedia tylko kilka okazało się lepszych od form wyjściowych. W 1935 w Arboretum Arnolda w USA uzyskano mieszańca Forsythia europaea x F. ovata ale o niezbyt wielkiej wartości dekoracyjnej. W 1965 w Katedrze Roślin Ozdobnych w Polsce na SGGW w Warszawie opisano dwie inne krzyżówki: Forsythia x kobendzae (F. ovata x F. suspensa) oraz Forsythia x variabilis (F. ovata x F. suspensa).

Najbardziej znanymi krzyżówkami międzygatunkowymi są te wyhodowane przez Prof. Karla Saxa w Arboretum Arnolda (USA). Forsycja ‘Arnold Giant’ jest siewką F. x intermedia o podwojonej w wyniku kolchicynowania liczbie chromosomów uzyskaną w 1939. Rośliny te mają sztywne, wyprostowane pędy, mocne, duże liście i kwiaty o średnicy 2,5 cm ale są trudne w rozmnażaniu. W wyniku krzyżowania wstecznego z F. x intermedia Spectabilis otrzymano w 1944 dużą populację siewek. Jedną z nich nazwano F. ‘Beatrix Farrand’. Inny klon z tej populacji, tetraploid, nazwany został ‘Karl Sax’ przez Joaba L. Thomasa w 1960. Szereg klonów pochodzących z tej krzyżówki rozeszło się szeroko po świecie i dla porządku nazywa się je często mieszańcami Farranda.

Forsycja ‘Beatrix Farrand’ (mieszaniec Farranda)

Ta triploidalna odmiana powstała w wyniku krzyżówki F. ‘Arnold Giant’ z F. x intermedia Spectabilis staraniem Dr. Saxa i jego studentów. W opisie podano, że ma pokrój pionowy, zwarty, wytwarza zwarte skupienia kwiatów, nieco ciemniejszych niż u Spectabilis. Nazwa upamiętnia Mrs. Beatrix Farrand, znaną architekt zieleni, która przez kilka lat pełniła funkcję konsultanta kształtowania krajobrazu w Arboretum Arnolda. Prawdziwa odmiana rzadko pojawia się w handlu. Większość roślin sprzedawana pod tą nazwą okazała się tetraploidalna.

Forsycja ‘Karl Sax’ (mieszaniec Farranda)

Klon ten został wyselekcjonowany nieco później i nazwany został na cześć swojego wynalazcy. Jest to średnio zwarty krzew, pędy nie są tak wyprostowane jak u ‘Arnold Giant’. Ciemnożółte kwiaty pojawiają się obficie i są duże, o średnicy do 4,5 cm. Sadzonki łatwiej się ukorzeniają niż u ‘Arnold Giant’ i innych odmian.

Forsycja ‘Arnold Dwarf’

Jeszcze jednym mieszańcem uzyskanym przez Dr. Sax’a jest odmiana ‘Arnold Dwarf’. Główną jej zaletą jest to, że można ją stosować jako roślinę okrywową. Powstała w Arboretum Arnolda w 1941 w rezultacie skrzyżowania F. x intermedia var. saxatilis i F. x intermedia. To nisko rosnący krzew, starsze okazy rzadko osiągają więcej niż 90 cm wysokości. Młode pędy łatwo się ukorzeniają w wilgotnym podłożu formując zwarty dywan. Kwiaty luźno rozmieszczone blado zielonkawożółte, mało dekoracyjne.

Nietaktem byłoby nie wspomnieć w tym miejscu o kolejnym polskim wkładzie w hodowli tego gatunku. W Arboretum w Kórniku w latach 60-tych ubiegłego stulecia w wyniku prac hodowlanych prowadzonych przez Bolesława Suszkę wyselekcjonowano kilka odmian: Maluch, Kanarek, Helios i Fontanna. Są to krzyżówki Forsythia ovata x F. x intermedia, znacznie wytrzymalsze na mrozy od odmian F. x intermedia.

DYMORFIZM KWIATÓW

U rodzaju forsycja obserwujemy spore zróżnicowanie w kształcie kwiatów. Niektóre rośliny posiadają dłuższy od płatków korony, u innych jest on tak samo długi lub krótszy. Adaptacja ta służy zapobieganiu samozapyleniu. Podobne zjawisko obserwuje się np. u pierwiosnków (Primula).

UPRAWA

Forsycje uchodzą za jedne z najłatwiejszych w uprawie i zarazem najbardziej wytrzymałych roślin ogrodowych. Tolerują zarówno kwaśne jak i alkaliczne gleby, dobrze reagują na nawożenie (NPK 5-10-10). Kwitną także na nieco ocienionych stanowiskach ale miejsca nasłonecznione zapewniają lepsze drewnienie pędów późnym latem, co z kolei zapewnia większą mrozoodporność. Jedyne czego forsycje wyraźnie nie lubią to stale, nadmiernie wilgotna gleba w strefie korzeniowej.
F. viridissima jest najmniej mrozoodpornym gatunkiem.Za rekordzistę uchodzi zaś pod tym względem F. ovata i jej odmiana ‘Robusta’. F. europaea także jest bardzo wytrzymała, ale z powodu dość nieuporządkowanego pokroju nie jest tak popularna.

Inna kwestią jest mrozoodporność pąków kwiatowych. W ostre zimy niskie temperatury choć nie wykończą roślin mogą uszkodzić pąki kwiatowe, co w efekcie prowadzi do bardzo ograniczonego kwitnienia lub wręcz do jego braku. Jak podaje Robert Mower zdarza się to przy temperaturze poniżej – 26 stopni C. Pąki bardziej mrozoodpornych gatunków i odmian są również bardziej odporne na przemrożenie.
Sadząc forsycje warto pamiętać, że są to zwykle duże krzewy zwykle 1,80 cm wysokie i do 2,5 m szerokie. Zbyt często widzimy je ostro przycięte, niczym formy topiaryczne, by zmieścić je w przeznaczonym nań ograniczonym miejscu w ogrodzie. Jednak potraktowane w ten sposób i tak szybko odrosną i będą kwitnąć. Ernest H. Wilson napisał w 1928:

‘… jedną z wiosennych tragedii jest brutalny sposób, w jaki te krzewy o naturalnie wdzięcznym pokroju są przycinane w trakcie porządkowania ogrodów. Przejeżdżając przez przedmieścia i wioski widuje się często przycięte forsycje, mimo oczywistego faktu, że każda ucięta gałązka w kwietniu oznacza mniejsze kwitnienie. Jeżeli ludzie poczekaliby na kwiaty ciesząc się ich obfitością i przycinali krzewy forsycji po przekwitnieniu, tak jak to dyktuje bezpośrednie ich otoczenie, byłoby to bez szkody. Podobnie jak i inne krzewy kwitnące wiosną tak i forsycja wytwarza pąki kwiatowe w poprzednim sezonie wegetacji więc cięcie tych roślin powinno być przeprowadzane już po opadnięciu kwiatów. Jest jednak nadspodziewanie trudno wytłumaczyć ludziom ten prosty fakt.’

Na ten sam temat pisał też w 1937 Donald Wyman:
‘ Niestety wiele publicznych nasadzeń forsycji jest smutno okaleczanych z powodu braku właściwej pielęgnacji w kwestii cięcia. Forsycji powinno się zapewnić na tyle dużo miejsca by mogła swobodnie róść i rozwijać się. Nie powinna być ciasno stłoczona, poza miejscami, gdzie jedynym celem jest zakrycie gruntu. Wielokrotnie, przy pojedynczych nasadzeniach sadzi się te krzewy w odległości zaledwie 0,5-1 m od drogi podczas, gdy prawidłowo powinno się je sadzić 2,5-3 m od traktów komunikacyjnych dla zapewnienia jej pełnego rozwoju w dorosłym wieku. Zazwyczaj przycinają forsycję ścinamy jej wdzięcznie łukowato przewieszające się pędy i niszczymy cały efekt dekoracyjny, zostawiając jedynie brzydką podstawę i kilka pędów, kończących się przedwcześnie w pół drogi, podczas gdy powinny wdzięcznie przewieszać się ku ziemi.’

Faktycznie najlepiej przycinać forsycję najmniej jak to możliwe. Odmiany F. x intermedia kwitną najobficiej na dwu i trzyletnich pędach i należy wycinać jedynie starsze pędy oraz martwe u ich podstawy. Nie powinno się pozostawiać w połowie ściętych pędów. U starych roślin, gdzie jest dużo martwych pędów możemy ściąć całe rośliny prawie do powierzchni gruntu. Bujnie wyrastające zeń młode pędy obficie zakwitną w ciągu kilku lat.

Forsycje sadzić można wzdłuż ścian i ogrodzeń, rozpinać na kratach lub tworzyć z nich nieregularne żywopłoty. Wdzięczna F. suspensa var. sieboldii ze swoimi długimi, przewisającymi pędami może być wykorzystana do rozpinania na kratach lub prowadzona wzdłuż pergoli.
Możemy napotkać kilka problemów ze szkodnikami i chorobami.

Klucz do oznaczania gatunków Forsythia wg Rehdera

1. Pędy wewnątrz puste (z wyjątkiem węzłów), zwykle mocno zwisające; liście na długopędach, częściowo trójlistkowe ………………………………………………………………………………. F. suspensa
1a. Pędy z rdzeniem blaszkowatym, przynajmniej częściowo
2. Liście na końcach bujnych pędów wykazują tendencję do podziału … F. x intermedia
2a. Liście zawsze nie podzielone
3. Liście całkowicie nagie………………………………………………………………… F. europaea
Lub czasem nieco owłosione …………………….…………………..… F. ovata, F. viridissima
3a. Liście owłosione na spodzie przynajmniej na nerwach ... F. giraldiana, F. japonica

Opracowano na podstawie:

Donald Wyman ‘The Forsythias’. Bulletin of Popular Information. Arnold Arboretum 1937

Joab L. Thomas ‘Forsythia Karl Sax’ Bulletin of Popular Information. Arnold Arboretum 1960

Donald Wyman ‘Registration Lists of Cultivar Names of Forsythias’ Bulletin of Popular Information. Arnold Arboretum 1961

Donald Wyman ‘The Forsythia Story’ Arnoldia 1961

Donald Wyman ‘These are the forsythias’ Bulletin of Popular Information. Arnold Arboretum 1959

Gordon P. De Wolf, Robert S. Herb ‘The Story of Forsythia’ Arnoldia

Włodzimierz Seneta ‘Drzewa I krzewy liściaste D-H’ Wyd. Naukowe PWN 1996

Tłumaczenie i opracowanie:
Mariusz Lewandowski